Typografia|Teoria i praktyka w typografii

Do tekstu czasem trzeba dodać gra­fikę, co może wiązać się z mniejszą lub większą ob­róbką w pro­gramie gra­ficznym. Wia­domo, że pro­fe­sjo­nalnym pro­gramem do ta­kiej ob­róbki jest pho­to­shop firmy adobe. Jest on jednak drogi, ale jest w in­ter­necie do­stępne dar­mowe na­rzę­dzie i to w do­datku on­line, czyli nie trzeba nic in­sta­lować na swoim kom­pu­terze oraz w pol­skiej wersji ję­zy­kowej. Zo­bacz i prze­konaj się sam kli­kając tutaj.

I oto ko­lejne cie­kawe na­rzę­dzie, tym razem bardzo przy­datne do two­rzenia stron in­ter­ne­to­wych. Cool text jest ge­ne­ra­torem tekstu, który w nie­zwykle prosty sposób po­zwala uzy­skać cie­kawe efekty gra­ficzne. Wy­starczy wy­brać wzór, na­stępnie do­brać font a resztę zrobi generator.

http://​co​ol​text​.com/

In­spi­racji w wy­borze fontów do pu­bli­kacji na wła­snych stro­nach, czy też in­nych pu­bli­ka­cjach można za­czerpnąć ze stron in­ter­ne­to­wych. Bardzo dużo jest www z cie­kawą gra­fiką i do­pa­so­wa­nymi fon­tami, które umi­lają oko. Czasem może nas szcze­gólnie coś za­in­te­re­sować, jakaś np ko­lo­ry­styka, czy też font… i wtedy za­sta­na­wiamy się co to ta­kiego jest. Ja­kiego kroju użyto do po­da­nego przy­kładu.
Cie­kawym na­rzę­dziem do iden­ty­fi­kacji fontów z gra­fiki jest My­fonts. Skrypt wy­szu­kuje pa­su­jące fonty do po­da­nego przy­kładu i zwraca jego nazwę.

Pod­sta­wowa sprawa w ty­po­grafii to czy­tel­ność tekstu. Wy­znacz­ni­kiem czy­tel­ności jest po prostu łatwość w jego przy­swo­jeniu. Tym wła­śnie kie­ru­jemy się przy do­borze czcionek, czy fontów, całym zresztą pro­cesie składu i łamania tek­stów. Od­po­wiednie światło, mar­gi­nesy i wła­śnie dobór ko­lorów to aspekty ważne w typografii.

Kiedyś tekst, książka była wy­dru­ko­wana na białym tle czarnym ko­lorem czcionek i sprawa była prosta. Wraz z otwar­ciem rynku w la­tach 90 za­częły coraz bar­dziej po­ja­wiać się ko­lo­rowe pu­bli­kacje przy­cią­ga­jące swoją es­te­tyką wzrok czytelników.

Spo­sobem na osią­gnięcie jak naj­lep­szego re­zul­tatu w do­borze czcionek jest dobór kon­trastu. Zresztą nie tylko czcionek, bo kon­trast ko­lorów wy­ko­rzy­stuje się także przy two­rzeniu stron, ba­nerów, wszel­kich reklam

W in­ter­necie mamy cie­kawe na­rzę­dzia do za­rzą­dzania ko­lo­rami, oto nie­które godne uwagi:

co­lor­sche­me­de­si­gner
Na­rzę­dzie po­zwala nam po­eks­pe­ry­men­tować z ko­lo­rami. Tu mo­żemy wy­brać m.in kontrast

http://​co​lor​sche​me​de​si​gner​.com/​p​r​e​v​i​o​u​s​/​c​o​l​o​r​s​c​h​e​m​e​2​/​i​n​d​e​x​-​e​n​.html

http://​co​lor​sche​me​de​si​gner​.com/

Pod­gląd ko­lorów dla ca­łych akapitów

http://​gmaz​zo​cato​.al​te​rvista​.org/​c​o​l​o​r​w​h​e​e​l​/​w​h​e​e​l.php

Na­rzę­dzie do zmiany RGB w kod do okre­ślenia na stronę www

http://​www​.de​fen​ce​me​cha​nism​.com/​c​olor/

Cie­kawe na­rzę­dzie do po­bie­rania ko­lorów ze zdjęć

http://​www​.de​graeve​.com/​c​o​l​o​r​-​p​a​l​ette/

W ty­po­grafii mamy ścisłe wska­zówki, co do sto­so­wania znaków myśl­ni­ko­wych. Tutaj znaj­dziesz upo­rząd­ko­wany materiał:

(-) Dywiz – to naj­krótszy ze znaków dru­kar­skich o dłu­gości od ¼ do ¹⁄₃ fi­retu. Wy­róż­nimy tu dwa ro­dzaje tego znaku. Dywiz służy do prze­no­szenia wy­razów do na­stęp­nego wersu, na­to­miast łącznik do od­dzie­lania członów wy­razu, za­pi­sy­wania spe­cy­ficz­nych nu­merów ta­kich jak np. nu­mery te­le­fonów, kody pocz­towe Jest więc zna­kiem mię­dzy­wy­ra­zowym i we­wnątrz­wy­ra­zowym, lecz nie wy­ra­że­niowym, co sprawia, że nie jest za­li­czany do znaków in­ter­punk­cyj­nych. Ważne jest rów­nież to, że przy­lega do wy­razów, nie ma między nimi spacji.

(—) myślnik – pełni funkcje pro­zo­dyczną, wiąże się z opusz­cze­niem pew­nych frag­mentów wy­po­wiedzi, oznacza stany emo­cjo­nalne. Bardzo dużo przy­kładów użycia po­daje słownik or­to­gra­ficzny, za­chęcam do zaj­rzenia:). Sto­suje się do za­pisu dia­logów, wy­od­ręb­niania zdania wtrą­co­nego, wy­dzie­lenia frag­mentu zdania, od­dzie­lenia wy­razów o prze­ciw­nych zna­cze­niach, mogą być także sto­so­wane do wyliczeń.

Myślnik jest zna­kiem dość długim, co nie za­wsze jest ko­rzystne, dla­tego prak­tyka edy­torska wy­two­rzyła dwa ro­dzaje myślników.

Pauza jest myśl­ni­kiem (—) i sto­suje się przede wszystkim do dia­logów
– (po­łpauza, myślnik) – jest krót­szym wa­riantem myśl­nika a sto­suje się w ce­lach es­te­tycz­nych. Myślnik roz­bija spój­ności ko­lumny (dużo otwartej prze­strzeni w tekście)